Assalamualaikum
Aku hanya aku. Aku nih pelupa. Aku pendek. Aku tak sempurna. Aku pelik. Aku bukannya pandai sangat pon. Aku ada 1001 kekurangan. Aku anoyying. Aku selalu belagak pandai. Aku degil tak dengar cakap. Dan kau hanya kau. Kita berdua manusia. Tapi secara teknikalnya kita berdua berbeza. Latar belakang berbeza. Drama hidup yang berbeza. Cara permikiran yang jauh tak sama. Kita just kita. Tapi.. Kau terima aku sebagai kawan kau. Kau tutup sebelah mata kau. Kau tolak ketepi semua kekurangan yang ada kat aku. Kau just terima seadanya aku. Kau biarkan aku jadi annoying sebab itu sebenarnya diri aku. Kau tak kesah aku pendek even kau tinggi gilaa dari aku.
Aku bersyukur sebab aku dapat peluang untuk kenal kau, dapat berkawan dengan kau. And tak sangkaa kan, kita ada simpan minat yang sama. Just from that, kita jadi rapat. Pejam celik pejam celik. Sekarang nih kau dah tak ada depan mata aku. Kalau dulu dari jauh kau jerit panggil aku. Aku rindu doh nak dengar orang panggil akuu
Rindu sangat wehhh. Sekarang kau jauh kat bentong sana. Aku ingat lagi the moment kau datang kelas aku, and kau nak cakap yang kau terima tawaran tuh. Then aku tetiba jerr nangis. Kau cakapp "Nih first time aku nampak kau nangis weh" Cepatkan masa berlalu. Dulu aku berangan angan time form 5 nanti nak jadi otai photographer dengan kau kat sekolah. But tuh semua dulu. Pastuh masa kau dapat kamera DSLR tuhh "Lepas nih kalau ada apa apa event aku bagi kau pakai kamera nih ehh" Aku ingat wehh, aku ingat lagi. Masa tuh aku happy gila sebab kau ada. Kau nak tahu tak, bila kau cakap tuh aku happy. Sanggat happy. Seolah olah kau izinkan aku untuk capai impian aku, sama sama dengan kau.
Dari first time kita belajar macam mana nak pengang kamera sampai hari nih, saat nih. Aku nak cakap yang aku always ingat kau. Even kau beribu batu jauh dari aku, kau still kawan aku. And setiap kali aku pegang kamera, aku always rasa yang kau berdiri sebelah aku membebel macam mak nenek. Sayang kau pyp !!!!
PYP !! SELAMAT HARI JADI