Assalamualaikum.
Best gila tadi dapat main bj ngan kawan-2 semua. Seriously rindu nak main ngan diorang. Lama dah tak main. So semua dah pancit. Haha. Malam ni, mood aku lari sikit. Ini pon buat entry ni sebab aku dah tak tau nak cerita kat siapa. Hemm..
Tears is going out. Again. Yes again. With a same reason. Aku tak tau kenapa. As kawan, aku seronok sangat bila dapat tengok kau senyum, happy. Tapi aku rasakan something yang buat aku sebak sangat. Aku kenal kau since form 1 lagi. Dari mula-2 kita kenal. Kita gaduh, perang semua bagai. Sampai lah sekarang, dah boleh terima each other kan. Maybe hampir setiap hari aku jumpa kau. Tapi weh, aku rasa makin lama kau makin jauh dari aku. Aku takut sangat. Aku takut aku hilang kau. Sekarang ni kita tak selalu sangat jumpa. Kau kat blok, aku kat bt. So kalau nak jumpa just kat surau, time rehat and time traning jer. Kau always tegur aku bila kita jumpa. And setiap kali tuh jugak aku takut, kalau lah one day bila kau jumpa aku. Kau just walk away. Tak tegur aku, tak layan aku. Aku takut weh. Takut sangat.
Aku duduk sebelah kau. Semua orang yang datang kat kau semuanya yang always ada dengan kau 24/7 kat asrama. Aku tengok kau happy sangat around kawan-2 kau. And that moment aku rasa diri aku ni kecik sangat. Terlalu kecik untuk buat kau nampak aku. Erm, maybe aku duduk luar. Aku tak selalu dengan kau. Sekarang ni pon kita kelas dah tak sama dah. Know what? Sometimes tuh aku nak jadi one of reason kau gelak and happy. Every single moment aku terfikir, apa guna aku ni as kawan kau? Sebagai kawan, apa yang aku dah buat untuk kau? Aku glad sangat dapat kenal kau and jadi kawan kau. And thanks. Thanks sebab selalu bagi semangat kat aku. Thanks sebab terima aku seadanya aku. Thanks sebab jadi pendengar setia aku. Thanks sebab terima aku jadi kawan kau.
And thank Allah because lent her for me.